شاه    اسپیک   توی   دستانم  و  طلب  می کند  کنیزش  را

تا   دوباره    به  جلوه  بنشیند  مردمک های  سرمه  ریزش را

توی   شیراز  این  غزل  شاید  طرحی از  آهوان خواجه  شود

تا  کسی   هم  به  واژه بسپارد  مثنوی های  این گریزش  را

ساعت    چند   وعده   دارم   با   دختر   مو     طلایی    آبی

که   مرا  روی سن بچرخاند   و   نشانم   دهد   و  نیزش   را

منتظر   مانده ام    که   شاید  تو منتظر مانده است یک  پیانو

من به دنبال   تو که گم  شده ای او سرانگشت  ونجلیزش را

از  اروپا    به  آسیا  حالا  پیش   یک  زن که  تازه   گل    داده

صلواتی      به   قد  بودنمان  می چشم  آش  تند  و تیزش را

که خدا را به دوره  می گیرد  توی  تسبیح     سبز  سیدی  اش

حسرت سرخی از دلش می ریخت که کما می برد عزیزش را

مثل  یک  ضبط   صوت   گم   کرده   جریان   تن    پریزش   را

ذهن شاعر چه خشک می بارد نه شما را نجس نکرد این شعر

پیش  از  اینها  شبی  کسی  رفته و عوض  کرده  پنبه ریزش را

یک   نفر  داد   می زند   آقا    می  پرم  از  خیال    خود    حالا

      شاه  اسپیک  توی  دستم  بود  که  طلب  می  کند کنیزش را