شب ساکت می شد و شاعری دلباخت

از  موج   گیسو  ترانه  ای  می ساخت

خود  را   ول کرد  و به  واژه ها  چسبید

شاعر تر  گشت  و به شعر  تو  پرداخت

آن  شب  شاعر  شد  که واژه  را فهمید

وقتی  دستش  را  به  گردنت  انداخت

شکل طرحی که به ذهن من می ریخت

شکل یالی که به سمت شب می تاخت

باید  می  گفتم  که  شاعرت  هستم

اما   انگاری   کسی   مرا    نشناخت

من   با   تو   اما   چه   بازی   تلخی

تاب   تاب   عباسی  خدا  مرا  انداخت