سنگ و توی پوشالی چشم است که گمراه است

لی  خانه  من  سنگی  "  شرم  یره مثقال "

کی نوبت من گم شد امروز که بی گاه است

گو در من عریانی این لحظه چه می خوانی

شاید نکند اینبار  این بار هوا خواه است

لی لی سفرم دیدی بی خود که نخندیدی

این سیر صعود من از چاله که در چاه است

گچ خانه من لی لی پنج و شش و هفت و هشت

چخماق بزن شاعر این خانه پر از کاه است

بر روی خطم این بار دست از سر من بر دار

پایان شروع من از اول این راه است