پای حیرت گردباد آن جا به دامان می کشد   (صائب)

تو  شکل  یک  غزل  وسط  واژه  کشمکش

در    روزهای    بی  هیجان  پر   از    تنش

هی فکر ماندنم  وسط تاس  و   مهره هات

تو  فکر  رفتنی  به  بلندای  شیش  و  بش

من     محو    ماهوارگی     موج    تازه ات

این   سیگنال   قرمز    سیال    پر     تپش

پاییز   تازه ای   به  خیالم   کشانده   است

سوهان روی ناخنتان خش و خش و خش

چیزی   نمانده  تا  برسم...تا  شما... فقط

فریاد  کوچه  قافیه   شد  (سبزی خورش) !

لعنت   به  واژه  سازی   کوچه   برای  من

یعنی  دوباره  من  نرسیدن ...  خدای  من

یک   اتفاق    تازه    دلم    درد    می شود

مشغول  صرف  واژه ی    بر گرد   می شود

گم می شوی  و این غزل از دست می رود

کندوی من کجا؟ عسل  از  دست  می رود

می  خواستم  که تو  غزلی... مثنوی چرا؟

من   اشتباه   رفته ام   امروز    یا   شما ؟

باید   همیشه    می دومت   تا   رسیدنم

حالا  رسیده ام  سر  بیتم   کلش   کلش

من فکر  ماندنم   وسط   مرگ  و    زندگی

چشمان تو جزیره ی  متروک گیل   گمش

خود را قلم گرفته ام از هر چه مثل توست

من جای تو میانه ی این شعر و کشمکش