شب ساکت می شد و شاعری دلباخت

از  موج   گیسو  ترانه  ای  می ساخت

خود  را   ول کرد  و به  واژه ها  چسبید

شاعر تر  گشت  و به شعر  تو  پرداخت

آن  شب  شاعر  شد  که واژه  را فهمید

وقتی  دستش  را  به  گردنت  انداخت

شکل طرحی که به ذهن من می ریخت

شکل یالی که به سمت شب می تاخت

باید  می  گفتم  که  شاعرت  هستم

اما   انگاری   کسی   مرا    نشناخت

من   با   تو   اما   چه   بازی   تلخی

تاب   تاب   عباسی  خدا  مرا  انداخت

با سفارش شروع شد آن شب ساعت هشت یا کمی کمتر

مستطیلی به قدر بودن من ٬  من و تنها ئیم همین دو  نفر

عاشقی و گرسنگی با هم٬خستگی ضلع دیگرش شده بود

ملودی  می زد  از  پس  شیشه ملودی  می زند  ملایم  تر

اتفاق   عجیبی   افتاده   زیر   این   سقف    قرمز    کوتاه

مطمئنن   من  اصفهان بودم  ٬  مطمئنن...  ولی چرا دو خزر

دوبله  پارک  کرده اند  آن    جا ؟   بی جریمه  چقدر  زیبا  بود

نه کسی که مزاحمش بشود  نه چک و چانه های یک افسر

خزر  از نقشه مان  فرود آمد  پیش من  ٬ پیش  زنده رود  آمد

من  فقط  طرح  می زنم  آن  را  روی  جغرا فیای  این  دفتر

یاد   مادر بزرگم   افتادم  که   اگر  زنده  بود  و  می دیدش

اخم می کرد  و زیر  لب  می گفت : " که الهی که بپّری  دختر "

ساعت از نه گذشت و باید رفت از فضایی که شعر می ریزد

با سفارش  شروع شد  آن شب  به غزل  می رسید  در آخر