زل زدبه  بی نهایت  یک شیشه  حجب و حیای  کرکره  را فهمید

تو در میان  قهوه ی  او   بودی   طعم   لذیذ  خاطره  را   فهمید

از   اوج   قله  های   دماوندی   در  گرمی  خلیج  شما  حل  شد

تا  دست او به  دامنتان  آویخت  رمز  قشنگ  سرسره   را  فهمید

تو می زدی و رقص چه رقصی داشت در پرسه ی شبانه ی خود شاعر

دوشیزگان  که  جای  خودش  حتی  این  واژه های  باکره  را  فهمید

دیوار   واژه   واژه   نما  می شد   او  رج به  رج  غزل  غزلی  تازه

در گیر   و  دار   زمزمه  و   آجر  دستان   باز   پنجره   را   فهمید

شاعر  ریاضیات  ضعیفی داشت اما  برای  درک  شما  بس  بود

یک  دور  دور  وسعتتان   چرخید   حالا   محیط   دایره  را  فهمید

بعد  از  تمامی  اگر ا ما  ها  دل  را  به   باد  داد  و  تماشا  کرد

وقتی  میان باد و غزل  آن  شب  تلفیق چوب  و  فرفره  را  فهمید

دعوا سر لحاف  من است آقا  "من"  یک ضمیر  "او"  شده بودم که

در   انزوای  حادثه  پنهان   شد   لفظ     بد مشاجره  را   فهمید

تو   باید   اول   غزلم   باشی   تو   باید   آخر    غزلم    هستی

من  انتهای  قافیه  می مانم شاعر  خودش  مشاعره  را  فهمید

بعضی وقتها می خواهی چیزی بگویی اما دستت به کار نمیره ولی یک لحظه یک جا وسط

شلوغی یک غزل اتفاق می افتد کافیست کلید بندازی و در را باز کنی...

آن تیله های  آسمانی پشت   خلسه

مانده که تو شاعر بمانی پشت خلسه

جذاب می شد جذبه های داغت امروز

مثل   نبات  زعفرانی  پشت   خلسه

سینی مسی را شعر کردم پای کرسی

شاید  مرا شاعر بدانی پشت  خلسه

هی تنگ می شد خاطرم ارتنگ می شد

نقشی زدی مانند مانی پشت خلسه

یک بلخی انگار این حوالی چای خورده

حالا منم یک اصفهانی پشت خلسه

عطر  شما  در چارچوب  خاطرم  ماند

نذری تر از لیمو امانی پشت  خلسه

تصمیم  با تو  آخر  این  بیت    با  تو

این که بمانی یا نمانی پشت خلسه