انگشت آبی چکانم با بغض آبستنی که

دل بسته ی خاطراتم دلواپس بودنی که

بود و نبودش یکی شد وقتی تو را کم می آورد

مثل خوره می خورد باز این فکر مستهجنی که...

جا مانده ای در خیالم صاف و صمیمی و مرطوب

جاپای خیس اتویی بر روی پیراهنی که

تو مثل شعر سپیدی من اوج تکرار فعلم

حذفم کن و راحتم کن قابل ندارد تنی که

روحش برایت پریده رفته که باران بیارد

از آسمانی که بی ابر از لحظه ی روشنی که ...

من در هزاره شکستم آهوی کوهی کجایی

شاعر شدم مثل چشمت اما نه از کدکنی که

تو بی گون رفته بودی من با کفن مانده بودم

حالا غزل می نویسم در امتداد زنی که

پایان ندارد خیالش حتی بیابان ببافی

یخ می زنم توی دستت تب کن برای منی که

رفته شما را بمیرد رفته بمیرد ،نباشد

این قصه پایان ندارد این بغض آبستنی که...

وقتی تمام هستی من چرخیددرک عجیب وتازه که تا افتاد

من را میان دلهره تنها رفت شکل مدوری که گمش کردم

تصویر ناقصی ته یک کوچه در فکر هستیم که کجا افتاد

دیوار شاخه های جنون می داد گلدار چادری وسط یک در

پس می زند مرا وسط یک اخم ...اصرار من که نه ...به خدا..افتاد

دیوار بود آن طرفش اما سبزی که ارتفاع مرا می برد

دنبال توپ توپ خودم بودم چشمم به تیله های شما افتاد

خورشید روی شانه ی تو مغرب من بی خیال توپ وخودم بودم

با گیس گندمی که تورا رقصید یادم به قصه های حنا افتاد

پاهای من گره به گره چسبیدلمس دوباره ی علف باغی

چیزی صنوبری چپ این سینه تق تق تتق تتق به صدا افتاد

فردا دوباره روزه ی تو بودم افطار چشم تو غزلم می کرد

این اتفاق یک طرفه اصلا گیرم که عاشقانه  چرا افتاد؟

یک روز دیگ کوچه به جوش آمد وقتی که تور و پولک وکِل می رفت

شاعر دوباره قافیه را گم شد چون آش پشت پات که جا افتاد

این توپ توپ قل ...غزلی می شد وقتی تو را میان دلم جاریست

با خود ببر به چشم تو عادت داشت این توپ توپ قل قلی من نیست

لی لی یک ساله شد

کودکی  در  حوالی   کوچه   کوچه    ای    در    حوالی     رویا

کودکی  که    طلایی    موهاش      امتداد    طلایی    خورشید

نرم  نرمک  رسید  و پیدا  کرد  ته   این   کوچه    آسمانش   را

خانه  خانه  کنار  هم  می  چید  آنچه  از  من میان  ذهنش  بود

شکل   یک   پنجره   ولی  این   کف  دختری  در   مقابلم  تنها

من شدم  پنجره  که   با   سنگش   الفتی  تازه  بینمان    باشد

گام  آهنگ کفش  قرمز  او  لی  للی  لی  للی   للی   یک   پا

ضرب  پاهای  او   به   اندامم   ضربان   دوباره     ای   می   داد

جریانی  که   در   دلم   جاری   متولد    شدم    همین     حالا

متولد  شدن   همین   حس   نبض   تو    توی     انزوایم     بود

لمس  این  لحظه  که  تو هم هستی! ضربانی که می رود  بالا

می رود   گرم   بازیت  بکند   زیر   نوری    که   باد   را   رقصید

صبح وقتی که بی صدا خورشید مشق می کرد  لای    گیسوها

لحظه ها می گذشت ودر چشمم سایه ی تو کشیده تر می شد

باد و باران  وسایش  کفشت  رنگ  و  رویم  پریده   تر  می  شد

که   اهمیتی   ندار د  تا   تپشت   توی   سینه   ام   بر  پا ست

با تو تکمیل می شدم هر روز مثل بیتی  که  قافیه  می  خواست

خلوت کوچه را  به  هم  می  زد  ذهن  تاریک  و سرد  یک  سایه

تو  ولی   گرم   بازیت   بودی   پیش   چشم    حریص   همسایه

پچپچ   کوچه    بود  و  آن    ور    تر   نق   و  نق    مداوم    مادر 

شرط  بازی  برای  تو  این  شد  (د  سرت  کن   آخه   اینو  دختر)

صیغه  ی  روسری  که  جاری  شد  گیسوان  تو   انحصاری   شد 

تو    ولی    در     کسوف    رقصیدی    ضربان     مداومت     اما 

همچنان   توی   ذهن    من    جاری     اتفاق    قشنگ    تکراری 

که  مرا   منتظر   نگه   می   داشت   که   دوباره    ببینمت   فردا

سایه فهمیده بود ما با هم سایه می خواست  که  تو را  کم کم ...

...مادرت   را   دوباره  دادی   کرد  ( تو   بزرگی   برای   این  حرفا)

تو   بزرگی    برای ...     پایان     بازی     داغ     ما     کنار    هم

که   تو  را  توی  سایه  ول    کردند  و  من  منتظر  که   ماندم  تا ...

مثل  هر  روز  آخر  بازی  ماه   سهم   تو    بود    و   آه    از    من

روی   خط    رفتی و  دل  من  سوخت  روی  خط  رفتی  دلم  اینجا 

زیر    ذهن    خمیده ی    دیوار   خانه  ها  یش       مربع      تکرار

منتظر   مانده     آخر    قصه    منتظر   مانده   است    شاید    با...

پای حیرت گردباد آن جا به دامان می کشد   (صائب)

تو  شکل  یک  غزل  وسط  واژه  کشمکش

در    روزهای    بی  هیجان  پر   از    تنش

هی فکر ماندنم  وسط تاس  و   مهره هات

تو  فکر  رفتنی  به  بلندای  شیش  و  بش

من     محو    ماهوارگی     موج    تازه ات

این   سیگنال   قرمز    سیال    پر     تپش

پاییز   تازه ای   به  خیالم   کشانده   است

سوهان روی ناخنتان خش و خش و خش

چیزی   نمانده  تا  برسم...تا  شما... فقط

فریاد  کوچه  قافیه   شد  (سبزی خورش) !

لعنت   به  واژه  سازی   کوچه   برای  من

یعنی  دوباره  من  نرسیدن ...  خدای  من

یک   اتفاق    تازه    دلم    درد    می شود

مشغول  صرف  واژه ی    بر گرد   می شود

گم می شوی  و این غزل از دست می رود

کندوی من کجا؟ عسل  از  دست  می رود

می  خواستم  که تو  غزلی... مثنوی چرا؟

من   اشتباه   رفته ام   امروز    یا   شما ؟

باید   همیشه    می دومت   تا   رسیدنم

حالا  رسیده ام  سر  بیتم   کلش   کلش

من فکر  ماندنم   وسط   مرگ  و    زندگی

چشمان تو جزیره ی  متروک گیل   گمش

خود را قلم گرفته ام از هر چه مثل توست

من جای تو میانه ی این شعر و کشمکش

مدتی ست وبلاگ دوم من که کارهای سپید و طرح من اونجاست راه اندازی شده

از دوستان عزیز که کارهای سپید دوست دارند تقاضا می کنم سری بزنند:

www.leyley2.blogfa.com 

شب و طرحی که در دلم مانده ٬ شاعری که نشسته تا نازت

بکشد     روی   بوم    نقاشی٬  بنویسد   تو  را   از   آغازت 

و   بگوید      چه  قدر    دلتنگ   غزل   خواجه گونه ات بوده

که  همیشه  چکیده  از  متن  آن  دو تا  تیله ی   نظر بازت...

توی گیسو  نسیم  می رقصد  پنجه ات روی سیم می رقصد

اتفاق    قشنگی    افتاده    هم صدایی ِ    واژه   با    سازت

یاد دیروز  قهوه ای رنگم   لب  این  بام   می برد   که  از   آن

تو    پریدی   و  رفتی  و رفتی  و  عوض  شد  مسیر   پروازت

چشم هایت دو صفحه از تاریخ ٬ چشم های تو گنبد  و کاشی

مثل   آباده     مانده ام    حیران    وسط    اصفهان  و شیرازت

از    فضای   تمام   قافیه ها   ته   این   بیت     میزنم   بیرون

از  خود   واژه   تا  غزل رفتم  پشت این  بید می شوم  مجنون

هشتصد  سال  جنگ تحمیلی٬ روی   اندام  تو به  جا   مانده

من      ولی   محو   این  قشنگی ها  ٬ نخل گیس ِبلند اهوازت

از   سپیدی    صفحه  ی   کاغذی   تا   لب    آبی   تن    دریا

بوم جای تو نیست ٬می فهمی؟!شاعری که نشسته تا نازت...