شرط اول قدم آن است که مجنون باشی

از خمسه آمدی که غزل باشی در امتداد قافیه ها لیلا

برقع زدی به روی شب اما شب بر روی شانه هات رها لیلا

هی وسمه هات وسوسه ام کردند تا قیس قوس های تو من باشم

بی خود نخواه از تو رها گردم وقتی جنون گرفته مرا لیلا

واکن دوباره پیله ی داغت را من عاشقم قبیله ی داغت را

تا گل کند به پهنه ی ساعد هات گل بوته های سرخ حنا لیلا

بیتی در ابتدای غزل چشمت ترکیب خاویار و عسل چشمت

هی تیره روشن تو مرا گم کرد این شعر می رود به کجا لیلا ؟

با آن لب رطب شده ات شعرم با لهجه ی عرب شده ات شعرم

وزن دوباره ای به تنم می داد خلخال های بسته به پا لیلا

ای حس خوب وداغ نمی دانم پشت خلیج ،گیج تو می مانم

تا قبله ات قبول کند من را ذکر همیشه ام شده یا لیلا

شعری به شکل خاطره ات جاری باران گرفته بود مرا نم نم 

یک اتفاق تازه ی دلچسبی از خمسه آمدی که غزل باشم

وقتی نوشت آینه ی روبروت را

اول بنفشه های تو را ثبت کرد وبعد

بالای لاله هات دو تا شابلوط را ...

در دامنت دوباره به قشلاق می رسید

تا می گرفت رد صدای فلوت را

او مانده بود و یک غزل منحنی شده

وقتی ادامه داد تو را این خطوط را...

□□□

ده سال بعد مرد در اعماق آینه

گم کرده بود طرح تو را، سمت و سوت را

دنبال عطر تو پی تلخی رفتنت

هی مست بود تلخی هر ابسولوت را

خیس وچروک آمده تا شاعرت شود

تا دکمه دکمه وا کنی امشب اتوت را

تا توی واژه هاش دوباره غزل شوی

لمست کند تو را و تن گلپتوت^۱ را

مردی کناز دفتر خود گیج می خورد

چشم  انتظار تا بخری  آبروش را

۱- نوعی فرش دستباف که معمولا دارای نقش های برجسته می باشد . این فرش از نقشه های فرش بختیاری است که از نظر تنوع رنگ بسیار ی برخوردار است و علاوه بر استان چهارمحال و بختیاری در استان های دیگر نیز بافته می شود . 

تو غزل می شوی ولی هر روز تازه تر می شوند ورژن هات

گیس باف تو را ادامه که داد فلسفه می چکید در یونان

پی اثبات توست افلاطون توی پس کوچه های آتن هات

تو خود تبتی و من در تب هذیان تو را غزل بودم

واژه هایی که سجده می کردند زیر لب های سرد کاهن هات

هیچ کس مثل شب نمی فهمید هیچ کس مثل من نمی دانست

صبح تفسیر آسمان زیباست زیر آن وسعت مدائن هات

توی یک جاهلیت دل خواه من ابو له له لبت بودم

گیج این کفر گیسوان تو و گیج تر در طواف مومن هات

می روم با هزار در بدری می روم تا که از سرم بپری

شیطنت های تازه ای داری می رود توی جلد من جن هات

تن من درد می کند اما لب تو صورتی است بی ربط است

بوسه یک ارتباط شیرین بود بین درد من و پروفن هات

از سکون تو شهر می لرزید مثل هر واژه در سکوت من

وای آن لحظه ای که در غزلم متحرک شوند ساکن هات

شهر بی خود دلش نمی لرزید

                            (حامد عباسیان )           

وقتی که زن روی مدار میله می چرخد

انگار دنیا در سر گالیله می چرخد

کم کم عفونت می کند پروانگی هایش

حالا که بختش در خیال پیله می چرخد

در تاب تاب ،عباسیش گم می شود هر روز

فردا دوباره روی سن بی شیله می چرخد

در خاطراتش تیله تیله کودکی می کرد

وقتی که چشمانش شبیه تیله می چرخد

عریانی اش را می دلارد خوب فهمیده

دنیاش تنها با همین یک حیله می چرخد

تقویم هایش چند چند درد تحویل است

وقتی که زن روی مدار میله می چرخد